حجاز را روشن مىكند و موضوع آنها را مىتوان چنين دسته‌بندى كرد : 1 . موافقت با حج‌گزارى صاحب‌منصبان و شاه‌زادگان قاجارى از سوى عثمانى و مدارا با آنان در طول مسير و فراهم كردن تسهيلات براى ايشان ( حدود سيزده سند ) ؛ 2 . قرنطينه حجاج : بخشى از اسناد ياد شده ( حدود 10 سند ) به قرنطينه حجاج مربوط است كه زائران از اين موضوع كه انگيزه و دلايلى افزون بر امور بهداشتى و مراقبتى داشت ، شكايت مىكردند ؛ 3 . بدرفتارى مردم مدينه و اغوات و مسئولان آن شهر با حجاج و زائران ايرانى و قتل و غارت آنان ( حدود دوازده سند ) . اغوات و ديگر صاحب‌منصبان عثمانى در حرمين با برخورد نامناسب موجب تيرگى روابط مىشدند ؛ 4 . درخواست نصب ضريح براى ائمه بقيع ( ع ) از سوى ايران و جواب عثمانى ( پنج سند ) ؛ 5 . مخالفت با سفر سيد جمال‌الدين اسدآبادى به حجاز از سوى عثمانى ؛ 6 . دعوت ابن سعود از ايران براى شركت در كنفرانس اسلامى و موضع عثمانى ؛ 7 . رواج سكه‌هاى ايرانى در حجاز ( حدود هفت سند ) ؛ 8 . وضعيت راه جبل و تحريم عزيمت از آن ازسوى علماى شيعه ( حدود پنج سند ) ؛ 9 . اجحاف كنسول جده در حق حجاج ؛ 10 . پاسپورت‌ها و تذكره حجاج ايرانى ؛ 11 . حق گمرگى حجاج ايرانى ؛ 12 . توجه به امنيت و رعايت حال حجاج ايرانى در مسير حج ؛ 13 . غارت اموال حجاج ايرانى در شام ، خرپوت ، مورى ، حلب ، ايروان و ارزروم ؛ 14 . لزوم توجه به امنيت حجاج و رفتار مناسب با آنان ؛